Skip to main content

गुरुपौर्णिमा

गुरुपौर्णिमा
मला कळायला लागल्यापासून ते आज पर्यंत अनेक ठिकाणी गुरुपौर्णिमा साजरी केलेली पहिली आहे. शाळेत असताना व्यास पौर्णिमा म्हणजे काय व ती का साजरी करायची हे शिकण्यापासून ते विविध मंदिरे, मठ, संस्था इत्यादींमध्ये याचे स्वरूप बदलत जाताना दिसते. पण खरं गुरु पूजन म्हणज गुरूंनी आपल्याला जे ज्ञान दिले आहे, जी शिकवण दिली आहे त्याचे आचरण करणे. माझ्या आजवरच्या आयुष्यात प्रत्यक्ष व अप्रत्यक्षपणे मार्गदर्शन करणारे गुरु वेगवेगळ्या वळणावर भेटत गेले.
१. भारतीय संस्कृतीमधील देवदेवता ज्यांच्या गोष्टी ऐकत मोठे झालो त्या राम, कृष्ण यांपासून ते त्यांची शिकवण समजावून देणाऱ्या ज्ञानेश्वर, तुकाराम, एकनाथ, नामदेव या संतमंडळींपर्यंत.
२. जन्माला आल्यापासून जे बोलायला चालायला शिकवणारे ए आई, बाबा, आजी आजोबा पासून ते बायको, सून, आई या भूमिका निभावताना साथ देणारे ओ आई, बाबा, आजी आणि सर्व नातलग.
३. शाळा आणि कॉलेजमध्ये असताना भाषा, गणित, विज्ञान, कला ह्याचे शिक्षण देणारे शिक्षक.
४. समाजात वावरत असताना दिशा दर्शन करणारे स्वामी विवेकानंद, समर्थ रामदास इथपासून ते सावरकर, टिळकांपर्यंत. आणि शिवाजी महाराजांपासून ते विनोबा, आमटे आणि कुरियन यांपर्यंत सर्व.
५. विविध पुस्तकांमधून भेटत गेलेले शास्त्रज्ञ डार्विन, न्यूटन, आईन्स्टाईन आणि अब्दुल कलाम यांपासून ते पु. लं, देशपांडे, व. पु. काळे आणि अगदी चेतन भगतांपर्यंत सर्व लेखक मंडळी.
६. व्यावहारिक जगात माझा नोकरीच्या ठिकाणी भेटलेले अनेक सहकारी व मिळालेले अनेक अनुभव. आणि त्यापैकी एक आणि एकमेव माझा तत्वांना पोषक वातावरण देणारी ज्ञान प्रबोधिनी. ज्ञान प्रबोधिनीमधील संचालकांपासून ते प्राचार्य आणि अध्यापक सहकार्यांपासून ते आजी-माजी विद्यार्थी विद्यार्थिनींपर्यंत सर्व मंडळी.
७. सगळ्यात शेवटी पण तितकेच महत्वाचे असे माझे सगळे मित्र मैत्रिणी ज्यांच्याकडून कसे वागावे आणि आणि कसे वागू नये हे समजत गेले अशी लोकं...
अशा प्रत्यक्ष आणि अप्रत्यक्षपणे ज्ञान देणाऱ्या माझा सर्व गुरूंना गुरुपौर्णिमेनिमित्त त्रिवार वंदन.
सौ. श्रुति भिडे- हिंगे

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Reading- The key to learning

Reading- The key to learning Reading is to the mind what exercise is to the body. As a 21 st century teacher and parent, I feel it is very important to develop a habit of reading in early childhood. I still remember my school days when we used to have a library period once in a week. That day used to be a treat for a book lover girl like me. When our class teacher walked in with librarian madam and a bag full of books, we used to be super happy. That day we used to get a chance to choose a story book and enjoy it for a week. Along with this, I was lucky enough to get few teachers who were passionate about reading and books that always motivated us to read good books and increase our knowledge in various areas. On the other hand at home, my parents always encouraged me to read by bringing new books, asking me to discuss and write about it, visiting books exhibition and libraries and so on. That helped me to find the most loyal friend- book! Now a days there are numerou...
Post a Comment
Read more

मैत्री

"मैत्री " मैत्री म्हणजे काय असतं ? प्रेम असतं विश्वास असतो …. लांबच लांब गप्पा मारताना कुणीतरी अगदी जवळचं असतं . … एक हक्काचा सुरक्षित ठिकाण असतं जिथं आपलं मन मोकळं करत असतो …. ओळख ही मैत्रीची पहिली पायरी असते व्यक्तीची आधी ओळख होते …. मग विचारांची ओळख होते नंतर मना -मनांची पारख होते…. प्रिझम मधून प्रकाशाचे इंद्रधनू तयार होते तसेच भावनांच्या विचारांचे जग सार्थ होते …. मैत्रीमध्ये काही थोडे गुण दोष असतात पण सात रंग एकत्र येउन अधिक सुंदर दिसतात …. श्रुति
Post a Comment
Read more

गेले ते दिवस, राहिल्या त्या आठवणी !

ज़िन्दगी के सफ़र में गुज़र जाते हैं जो मकाम वो फिर नहीं आते, वो फिर नहीं आते या गाण्याची ओळी गेली अनेक वर्षे  मनात रुंजी घालताहेत पण नक्की का आणि काय वाटतंय हे व्यक्त व्हायला मात्र आजचा दिवस उजाडला. निमित्त आषाढी एकादशीचं. जशी आषाढी एकादशी जवळ येते, वारीची क्षणचित्रे आणि बातम्या येऊ लागतात तसं  मन भूतकाळाचा वेध घेऊ लागतं. आणि याला कारणही तसंच आहे, ते म्हणजे  माझे आजी आजोबा. आता आजोबांना जाऊन १५ आणि आजीला जाऊन ५ वर्षे होऊन गेली पण ह्या व्यक्ती, त्यांच्या आठवणी मात्र आजही मनात तितक्याच स्पष्ट. कदाचित वाढत्या वयाबरोबर  आणि अनुभवाबरोबर जाणीवा  अजूनच तीव्र झाल्या असतील कदाचित. आणि म्हणूनच आज हा लेखनप्रपंच. गेले काही वर्षं मी न चुकता व्हाट्सअँप स्टेटस ला एक फोटो आणि ओळ लावते, ती म्हणजे " आषाढी एकादशी म्हणजे तुमची आठवण येतेच. साक्षात विठोबा रखुमाईच !! " तर ही  गोष्ट आहे एका खऱ्या खुऱ्या विठोबा रखुमाईची म्हणजेच माझे आजी आणि आबा. (माझ्या आईचे आई वडील ) यांची . सुधा आजी म्हटलं कि आजही डोळे मिटल्या वर गोरीपान, हसतमुख, बेताची उंची, गोबरे गाल, मोठं कुंकू, विरळ पण काळेभो...
Post a Comment
Read more